-
انقضا
قرارداد آتی فصلی به معامله گر این امکان را می دهد که خرید یا فروش یک دارایی پایه با قیمت از پیش تعیین شده قبل از یک دوره مشخص. به زبان ساده تر، قراردادهای آتی عمر محدودی دارند و بسته به چرخه تقویمی خاص خود منقضی می شوند. برای مثال، ما BTC0924 قرارداد آتی سه ماهه ای است که قرار است منقضی شود 3 چند ماه تا تاریخ صدور آن فاصله دارد.
برعکس، قراردادهای آتی قراردادهای دائمی، همانطور که از نام آن پیداست، فاقد تاریخ انقضا هستند. این بدان معناست که معامله گران برخلاف قراردادهای آتی سه ماهه، نیازی به پیگیری ماه های تحویل مختلف ندارند. به عنوان مثال، یک معامله گر می تواند یک پوزیشن کوتاه را به طور نامحدود حفظ کند تا زمانی که آنها منحل شوند.
-
نرخ فاندینگ
با توجه به اینکه قراردادهای آتی قراردادهای دائمی هرگز به معنای سنتی تسویه نمی شوند، صرافی ها به مکانیزمی نیاز دارند تا اطمینان حاصل شود که قیمت های آتی و قیمت های شاخص به طور منظم همگرا می شوند. این مکانیسم با نام نرخ فاندینگ/Fees نیز شناخته می شود.
کارمزدهای تامین مالی
پرداخت های دوره ای است که به معامله گران بلند مدت یا کوتاه مدت بر اساس تفاوت بین قیمت های بازار قرارداد قراردادهای دائمی و قیمت های لحظه ای انجام می شود. بنابراین، بسته به موقعیت های باز خود، معامله گران یا پرداخت می کنند یا بودجه دریافت می کنند.
در مقابل، قراردادهای سه ماهه مستلزم کارمزد فاندینگ نیست. این برای معاملهگران و حفاظکنندگان بلندمدت پوزیشن سودمند است، زیرا هزینههای تامین مالی میتواند در طول زمان تغییر کند. به خصوص در شرایط شدید بازار، کارمزدهای تامین مالی بالا می تواند برای حفظ یک بازار بلند مدت پوزیشن گران شود.
برای مثال، هزینه های تامین مالی در BTC قراردادهای دائمی بازارها ممکن است با افزایش قیمت های BTC افزایش یابد که نشان دهنده عدم تعادل فشار خرید در بازار است. در نتیجه، این اثر منجر به گرانتر شدن نگهداری موقعیتهای خرید با گذشت زمان میشود.